Kritisch, betrokken, onafhankelijk en nieuwsgierig

Agressie in ziekenhuizen

Ik bracht ooit een vriendin naar de SEH, van wie ik dacht: die gaat dood.

Aangekomen op de SEH reageerde de verpleegkundige laconiek: ‘Waarschijnlijk is ze gewoon flauwgevallen.’

‘Wat flauwgevallen!?’ floepte ik eruit, boos, in paniek, niet serieus genomen. Vermoedelijk typeerde de verpleegkundige mijn gedrag als agressief. Of misschien wel, zo heb ik inmiddels geleerd, als part of the job. Ik eiste verder onderzoek, er moest meer aan de hand zijn.

‘Ze ziet lijkbleek,’ zei ik tegen de verpleegkundige. Schoorvoetend ging ze akkoord met verder onderzoek. Maar ze bleek gelijk te hebben. Er was niets ernstigs aan de hand.

Dit onderzoek was niet mogelijk geweest zonder de tomeloze inzet van Anil Mahabali, Maaike Jeninga, Roan Ligthart, Charlie Veelenturf en Angela van Spanje. Zij hebben als mede-onderzoekers veel tijd doorgebracht op de spoedeisende hulp. Ze zaten achter de balie en in de behandelkamers, en brachten soms uren en uren achtereen door in de wachtkamer. Op die manier hebben we ons een goed beeld kunnen vormen van de alledaagse
gebeurtenissen op de spoedeisende hulp. We hebben antwoord kunnen formuleren op de vraag: hoe ontstaan agressie-incidenten? De analyses in dit rapport zijn gebaseerd op de veldwerknotities van de mede-onderzoekers.
Enkele delen uit dit rapport zijn overgenomen uit de scripties van Maaike Jeninga, Roan Ligthart en Angela van Spanje.

Mijn dank gaat ook uit naar Baukje Prins, lector Burgerschap en Diversiteit van De Haagse Hogeschool. Zij heeft mij lang geleden een kans geboden om dit onderzoek uit te voeren. Hoewel er van alles tussen kwam, ligt hier dan eindelijk het rapport. Veel dank voor de inspirerende gesprekken en de consciëntieuze redactie van dit rapport. 

 

HIER DE LINK NAAR DE PDF.